پریشب فیلم برش‌های کوتاه ساخته رابرت آلتمن را دیدم و خیلی بهم چسبید.به نظرم پدر فیلم‌هایی مثل تصادف و 21 گرم و نمونه‌هایی ایرانی مثل دایره زنگی است.(تقاطع را به حساب نمی‌اورم چون کپی نچسب از تصادف است.)
فیلم با رویکردی نیمه-نمادگرایانه (Semi-Symbolic) از جامعه معاصر آمریکا (و یا در مقیاسی بزرگتر کل دنیا) به پیش می‌رود. آلتمن ، این پیر رند می داند که با سیاستی دوگانه و یک بام و دو هوا گونه می‌تواند یکی به میخ بکوبد و یکی به نعل.باید حداقل فیلم را دوبار دید تا حداقل متوجه 70 درصد نکات فیلم شد ، فیلم با بمباران اطلاعاتی و با ضرب‌اهنگی متعادل نه تنها تماشاگر را خسته نمی‌کند ، بلکه فرصت هرگونه خستگی و ملال را از او می‌گیرد و در قسمت‌هایی هم با استفاده از طنزی دل‌انگیز به ما یادآوری می‌کند که داداش ، این دنیای واقعی نیست ، اما می‌تواند باشد.

تعدد شخصیت‌های فیلم عنصری تازه و بکر نیست و از اوایل اختراع سینما ، سینماگران به کرات از این عنصر برای جلب و جذب تماشاگر استفاده می‌کرده ‌اند.اما در فیلم‌هایی مثل برش‌های کوتاه ، استفاده از بازیگران زیاد در راستای هدفی والاتر قرار می‌گیرد به نام بازی با فرم.این بازی با فرم خود از گونه‌های متعدتشکیل شده و در سینمای امروز دنیا فیلمسازان زیادی را می‌توانیم ببینیم که بنا به مصلحت و فراخور نیاز فیلم و داستان و شخصیت‌ها از بازی با فرم استفاده می‌کنند.کریس نولان (ممنتو)، تام تیکور (لولا می‌دود) ، کویین تارانتینو (پالپ فیکشن و سگ‌های انباری) و .... از این جمله‌اند. رابرت آلتمن نیز در فیلم برش‌های کوتاه خود شخصیت‌های بسیاری را در فیلم خود حاضر و ظاهر می کند ، اما از این اخضار و اظهار نیتی دارد.
بگذارید این‌طور توضیح دهم . رابطه میان افراد یک جامعه از 3 حالت خارج نیست. :
1.قوم و خویشی.
2.دوستی
3.غریبگی
بنا به اصل تعمیم در این فیلم هم همین روابط حاکم است. دو خواهر و بنا به جبر زمانه دو باجناغ.زن و شوهرها.دوستان مشترک .اما جای شیرین و کیوت ماجرا آنجایی است که افراد غریبه بنا بر عنصری به نام شانس و نه هیچ چیز دیگر در قسمت‌هایی از فیلم پرشان به هم گیر می‌کند و با هم تصادف میکنند.(به هر دو معنا می‌توان برداشت کرد.در فیلم هم تصادف ماشن داریم و هم برخورد و تقابل انسانی)

ارل پیگت(با بازی همیشه درخشان تام ویتس) از فروشگاه همسرش دورین(که با پسر خانواده فینیگان که پدرشان بعد از نود و بوقی یاد پسرش (یعنی پدر پسر خانواده فینیگان)افتاده)تصادف کرده است.اما نمی‌داند که برای پسر مشکلی پیش خواهد امد.چون پسرک برمی‌خیزد و به راه خود می‌رود(.حالا بماند که صحنه تصادف فیلم از آن گاف‌هاست.چون ماشین با پسرک حدود 10 متر فاصله دارد).((این پرانتزها تعدادش درست است یا نه؟)) خارج می‌شود و مامور رساندن جایزه همسر چاد ودرز (بتی ودرز) در جای او می‌نشیند و سفارش قهوه می‌دهد.بتی که به همسرش خیانت می‌کند و با جین شپارد( با بازی تیم رابینز )طرح دوستی می‌ریزد.جین هم شوهر شری است و شری هم خواهر ماریان وایمن که با شوهر خود ، رالف وایمن (متیو موداین (بازیگر نقش سرباز جوکر در فیلم محبوب تمام عمرم غلاف تمام فلزی ، ساخته 1987 استاد فقید سینما ، استنلی کوبریک که عکسش را هم بالا در هدر می‌بینید)) .رالف بعدا در بیمارستان دکتر معالج پسر خانواده فینیگان از آب در می‌آید ولی کاری از دستش برنخواهد آمد.رالف و شری دوست خانوادگی استیوآرت و کلر کین هستند.یک ماهیگیر و یک دلقک سیار.کلر در طول فیلم یک تماس کوچک با جین ، یعنی شوهر خواهر دوستش دارد.(اینجاست که عنصر شانس در خدمت پیر رند سینما خودنمایی می‌کند.کاری که من و شما از عهده‌اش برنمی‌آییم.) زویی دختر افسرده ای که ویولن‌سل می‌زند و همسایه فینیگان هاست و با شنیدن خبر مرگ پسر کوچک آنها خودکشی می‌کند.


این بن‌مایه ها که در زندگی روزمره همه آدم‌ها کم و بیش دیده می‌شوند می‌توانند در بیشتر فیلم‌ها دیده شوند.دعواهای زن وشوهری ، تصادف ماشین ، خیانت در زندگی و .... .حال باید دید که آیا اصلا یک فیلم می‌طلبد که با فرمش بازی شود و یا این کار تظاهری روشنفکرانه و پوچ است. اگر این کار در راستای هدف خدمت به فیلم انجام نگیرد ، کیکی که فیلمساز درست می‌کند خورده نمی‌شود.حتی با برش‌های کوتاه. ¹

1.اشاره به کیکی که در فیلمبرای جشن تولد پسر خانواده فینیگان درست می‌شود.

پ.ن.: اگر قصد داشتید فیلم را ببینید حتما فیلم دابل دیسک دی‌وی‌دی مجموعه کرایتریون را گیر بیاورید.یک دیسکش فقط مخصوص مصاحبه‌های آلتمن و کارور و پشت صحنه‌های مهیج فیلم است.راستی اصلا یادم رفت بگویم که فیلم براساس داستانی از ریموند کارور ساخته شده .نه؟